English    Türkçe    فارسی   

4
3257-3306

  • گرگ می‌دیدند یوسف را به چشم ** چونک اخوان را حسودی بود و خشم
  • با پدر چون صلح کردی خشم رفت ** آن سگی شد گشت بابا یار تفت
  • بیان آنک مجموع عالم صورت عقل کلست چون با عقل کل بکژروی جفا کردی صورت عالم ترا غم فزاید اغلب احوال چنانک دل با پدر بد کردی صورت پدر غم فزاید ترا و نتوانی رویش را دیدن اگر چه پیش از آن نور دیده بوده باشد و راحت جان
  • کل عالم صورت عقل کلست ** کوست بابای هر آنک اهل قل است
  • چون کسی با عقل کل کفران فزود ** صورت کل پیش او هم سگ نمود 3260
  • صلح کن با این پدر عاقی بهل ** تا که فرش زر نماید آب و گل
  • پس قیامت نقد حال تو بود ** پیش تو چرخ و زمین مبدل شود
  • من که صلحم دایما با این پدر ** این جهان چون جنتستم در نظر
  • هر زمان نو صورتی و نو جمال ** تا ز نو دیدن فرو میرد ملال
  • من همی‌بینم جهان را پر نعیم ** آبها از چشمه‌ها جوشان مقیم 3265
  • بانگ آبش می‌رسد در گوش من ** مست می‌گردد ضمیر و هوش من
  • شاخه‌ها رقصان شده چون تایبان ** برگها کف‌زن مثال مطربان
  • برق آیینه‌ست لامع از نمد ** گر نماید آینه تا چون بود
  • از هزاران می‌نگویم من یکی ** ز آنک آکندست هر گوش از شکی
  • پیش وهم این گفت مژده دادنست ** عقل گوید مژده چه نقد منست 3270
  • قصه‌ی فرزندان عزیر علیه‌السلام کی از پدر احوال پدر می‌پرسیدند می‌گفت آری دیدمش می‌آید بعضی شناختندش بیهوش شدند بعضی نشناختند می‌گفتند خود مژده‌ای داد این بیهوش شدن چیست
  • هم‌چو پوران عزیز اندر گذر ** آمده پرسان ز احوال پدر
  • گشته ایشان پیر و باباشان جوان ** پس پدرشان پیش آمد ناگهان
  • پس بپرسیدند ازو کای ره‌گذر ** از عزیر ما عجب داری خبر
  • که کسی‌مان گفت که امروز آن سند ** بعد نومیدی ز بیرون می‌رسد
  • گفت آری بعد من خواهد رسید ** آن یکی خوش شد چو این مژده شنید 3275
  • بانگ می‌زد کای مبشر باش شاد ** وان دگر بشناخت بیهوش اوفتاد
  • که چه جای مژده است ای خیره‌سر ** که در افتادیم در کان شکر
  • وهم را مژده‌ست و پیش عقل نقد ** ز انک چشم وهم شد محجوب فقد
  • کافران را درد و مومن را بشیر ** لیک نقد حال در چشم بصیر
  • زانک عاشق در دم نقدست مست ** لاجرم از کفر و ایمان برترست 3280
  • کفر و ایمان هر دو خود دربان اوست ** کوست مغز و کفر و دین او را دو پوست
  • کفر قشر خشک رو بر تافته ** باز ایمان قشر لذت یافته
  • قشرهای خشک را جا آتش است ** قشر پیوسته به مغز جان خوش است
  • مغز خود از مرتبه‌ی خوش برترست ** برترست از خوش که لذت گسترست
  • این سخن پایان ندارد باز گرد ** تا برآرد موسیم از بحر گرد 3285
  • درخور عقل عوام این گفته شد ** از سخن باقی آن بنهفته شد
  • زر عقلت ریزه است ای متهم ** بر قراضه مهر سکه چون نهم
  • عقل تو قسمت شده بر صد مهم ** بر هزاران آرزو و طم و رم
  • جمع باید کرد اجزا را به عشق ** تا شوی خوش چون سمرقند و دمشق
  • جو جوی چون جمع گردی ز اشتباه ** پس توان زد بر تو سکه‌ی پادشاه 3290
  • ور ز مثقالی شوی افزون تو خام ** از تو سازد شه یکی زرینه جام
  • پس برو هم نام و هم القاب شاه ** باشد و هم صورتش ای وصل خواه
  • تا که معشوقت بود هم نان هم آب ** هم چراغ و شاهد و نقل شراب
  • جمع کن خود را جماعت رحمتست ** تا توانم با تو گفتن آنچ هست
  • زانک گفتن از برای باوریست ** جان شرک از باوری حق بریست 3295
  • جان قسمت گشته بر حشو فلک ** در میان شصت سودا مشترک
  • پس خموشی به دهد او را ثبوت ** پس جواب احمقان آمد سکوت
  • این همی‌دانم ولی مستی تن ** می‌گشاید بی‌مراد من دهن
  • آنچنان که از عطسه و از خامیاز ** این دهان گردد بناخواه تو باز
  • تفسیر این حدیث کی ائنی لاستغفر الله فی کل یوم سبعین مرة
  • هم‌چو پیغامبر ز گفتن وز نثار ** توبه آرم روز من هفتاد بار 3300
  • لیک آن مستی شود توبه‌شکن ** منسی است این مستی تن جامه کن
  • حکمت اظهار تاریخ دراز ** مستیی انداخت در دانای راز
  • راز پنهان با چنین طبل و علم ** آب جوشان گشته از جف القلم
  • رحمت بی‌حد روانه هر زمان ** خفته‌اید از درک آن ای مردمان
  • جامه‌ی خفته خورد از جوی آب ** خفته اندر خواب جویای سراب 3305
  • می‌رود که آنجای بوی آب هست ** زین تفکر راه را بر خویش بست